Zwitserland zegt

Er wordt gesteld dat mensen Charrat denkers met slechts een geloof, hun superioriteit, een ambitie, overtreffen die van, online alle, hun volgende. Of, hij was te allen tijde en, lijkt; maar hun bravoure en trots bijna hen duur te staan, eenmaal.

Hoor meer!

Waarschijnlijk de enige van alle inwoners van Wallis, hij geloofde niet in deze talrijke genieën die, vroeger, bevolkte onze rotsen, onze bergweiden, geen gletsjers, onze bossen en onze chalets.

Er had echter een fee zijn intrek genomen in het bos dat zich uitstrekt tussen Laplyeyoeu en Lalliou. Elke herfst, ze sloeg het hele jaar hout in; maar ik zie deze takken netjes op elkaar gestapeld, de Charratains eigenden zich ze zonder scrupules toe. De fee zegt de eerste keer niets, ze mopperde de tweede keer en werd de derde keer erg boos; Eindelijk, toen de vierde dief verscheen, hij werd zo ontvangen dat hij de wens verloor om het opnieuw te doen. Hij vertelde zijn avontuur aan zijn burgers, werd uitgejouwd en stil gehouden. Een vijfde probeerde het geluk: hij kwam helemaal gekneusd terug. Een andere, dan nog een, en vele anderen vertrokken op deze manier, eerder uit bravoure, maar ze keerden allemaal in een zeer erbarmelijke toestand terug: de fee had ze in de rotsen gegooid. Eén had zijn ribben gebroken, de anderen verloren een oog, een arm of een been. Hoe dan ook, al snel waren er zoveel verminkte mensen in Charrat dat het dorp veel weg had van een asiel waar oorlogsgewonden werden opgevangen..

Zijn sterke geesten daardoor gelovigen geworden?? Ah! nou ja ! Je moest ze horen reageren op de ongelukken die de ongelukkige mensen overkwamen, lachend om hun zwakheden en luid en lichtelijk leedvermaak op de ruggen van de denkbeeldige geesten van de berg.

De irritatie van de fee was op zijn hoogtepunt. Ze besloot deze brutale bevolking uit te roeien. De gemeente Charrat bestaat uit twee dorpen: Charrat-Vison of la Chapelle en Charrat-les-Chênes; het was noodzakelijk om ze allebei te vernietigen, zodat dit ras van trotse mensen zou worden uitgeroeid.

De fee pakte een groot blok steen en gooide het naar Charrat-la-Chapelle. De rots rolde langs de duizelingwekkende helling naar beneden, de bomen breken als slierten stro, een stofwolk opwekkend en een lawine van stenen met zich meedragend.

De Charratains hoorden de crash in de berg, zag de auto op hen afkomen en voelde zich verloren; maar geen van deze sterke geesten schetste het teken dat vergeeft, het spaarteken. De wervelwind van stof trok als een windvlaag over hun dorp; maar het verschrikkelijke blok week af van zijn koers en plantte zichzelf in de tarwevelden die nu veranderd waren in wijnstokken waaruit het zwart en dreigend tevoorschijn kwam.

Toen de fee haar misdaad wilde uitvoeren, een priester die dienst deed in de Charrat-kapel. Op het moment dat de dienaar van God de witte gastheer ophief, de verlossende gastheer, het blok rolde de helling af; hij week af en stopte op wonderbaarlijke wijze, zoals we zojuist hebben gezien. De ongelovigen werden gered door een priester.

Zoals wij denken, de fee die haar falen niet kon verklaren, was woedend, schold tegen de Charratains en veroordeelde hen tot gemonies. Omdat we er niet in zijn geslaagd Charrat-la-Chapelle te vernietigen, ze beloofde zichzelf om voorzichtiger op te treden tegen de Oaks. Om dit te doen, moest hij een steen vinden die zo hard was als ijzer en zo zwaar als lood.! Ze verkende de hele regio: de Lein-berg, die van de Stam, Mont-Chemin, de steen om te zien. Ze vond blokken rond als kiezelstenen en glad als spiegels; ze zag er eentje zo groot als huizen; ze minachtte het marmer van Chemin, het ijzer van de Col des Planches, Laillou-graniet, de kalksteen van de Pierre à Voir; ze vond niets dat haar kon bevredigen. Ze voerde haar onderzoek naar de bodem van de Val de Bagnes, waar ze serpentijn en zilver zag.; maar dat deed hem nog niet. Vervolgens passeerde ze de Val Ferret. Als, niet ver van Groot-Saint-Bernard, ze had keuze te over. Er was zojuist een berg op zijn basis ingestort; verspreide blokken lagen aan alle kanten. Er zou gezegd zijn dat reuzen zichzelf op deze plek hadden gestenigd, omdat de natuur daar een chaotische wanorde presenteerde.

De fee nam een ​​groen blok zoals de omringende dennenboom, zwaar als lood en hard als ijzer, zette hem in zijn schort en vertrok. Een felle glimlach verlichtte zijn afgeleefde gezicht. En in de dorpen waar ze rende, de kinderen verstopten zich toen ze deze glimlach zagen, grootmoeders knikten, en, op de bergweiden, de herders sloegen een kruis terwijl ze wegkeken.

Eindelijk, uitgeput door vermoeidheid en honger, de fee arriveerde in het dorp Levron. Er stond een man in de deuropening; hij zag haar, en hoe goed zijn hart was, hij nodigde hem uit om te eten.

– Goede fee, dit-is het, nadat hij de plichten van gastvrijheid heeft vervuld, Waarom draag je zo'n grote steen?? Zijn gewicht weegt je zwaar in deze verzengende hitte.

– Om de ruggengraat van de ongelovigen te strelen, zei de fee, zijn laatste hap doorslikt; en, laat zijn tong van vuur over zijn grote lippen glijden, ze barstte in lachen uit, wat haar gesprekspartner deed huiveren.

– Heb je nog een lange run te gaan? waagde de man.

– Een stijging en een daling, en alles zal worden volbracht.

De klim voor mij, de afdaling voor dit speelgoed+, voegde ze eraan toe, wijzend naar de steen die ze had meegebracht.

De man durfde zijn vragen niet verder te stellen.; hij had ook geloofd dat hij het sinistere ontwerp van de fee begreep. Hij gaf hem een ​​stuk brood voor onderweg en keerde terug naar huis. Cependant, de heks ging bij de steen zitten en viel al snel in slaap. De man wachtte op dit moment. Hij vertrok in grote haast om de Charratains te informeren over het lot dat hen te wachten stond.. Het verlangen om deze ongelukkige mensen te redden gaf hem vleugels.

Hier is hij op de Col du Lein ! Over drie kwartier, hij zal alarm hebben gegeven. Als de fee maar niet eerder wakker wordt! Hij stopt om op adem te komen, omdat het zweet van zijn voorhoofd stroomt. Maar als hij zich omdraait, ziet hij de fee aan de rand van het bos. Hij rent er op volle snelheid vandoor en verdwijnt.

De fee bereikt de top van de pas; maar daarvoor zag ze het silhouet van haar weldoener verloren als een schaduw op de bodem van de glooiende Alp die uitkijkt over Charrat. Aarzelend stopt ze. Als ze de steen rolt, de man is verloren; als ze dat niet doet, de ongelovigen zegevieren. Erkenning of wraak? Welke van deze twee gevoelens zal de overhand krijgen??

Ze kijkt naar de staartsteen die in haar schort wordt gedragen, deze rotsliefde die ze zo ver weg ging zoeken, en zijn ogen hebben een kwade glans; maar op hetzelfde moment valt zijn blik op het stuk brood dat ze hem bij Levron gaven. Het lijkt hem ineens dat dit stuk brood steeds groter en zwaarder wordt, zo erg zelfs dat de veters van haar schort breken en de steen op de grond valt.

De fee vluchtte met een kreet en werd nooit meer gezien. De liefde had over de haat gezegevierd.

Het blok rust op de uiterste rand van de pas, achter de welsprekendheid die is ontstaan ​​door het geloof van de voorouders. Hij is er nog steeds, groen als de omliggende dennenbomen, hard als ijzer, zwaar als lood. De lokale bevolking noemt het de Feeënsteen.. Tijdens de bouw van een hotel in deze gebieden, we wilden het exploiteren, maar we moesten het opgeven; hij was zo hard als ijzer, weegt als lood.

Maar, terug naar ons verhaal.

De mensen van Charrat bleven ongelovig over de woorden van Levronnain; maar tegenover het onweerlegbare getuigenis van het rotsdistrict, ze moesten de feiten onder ogen zien. Ze bleven de genereuze man die hen voor zo’n grote catastrofe had behoed, diep dankbaar., en om hem hun dankbaarheid te tonen, ze gaven hem, evenals zijn medeburgers, het volledige eigendom van land op de top van hun dorp.

Dit is de reden waarom alle Levronnains die mazots bezitten in Charrat, en dat zijn er veel, heb ze op de top van de Oaks en niet bij Vison; en toch, de hoofdweg vanuit Levron eindigt op deze laatste plaats.

aandeel