Zwitserland zegt

Een schoen verloren op een strand. Onze zee zingt en brult tussen twee werelden waar kleine voetjes lange overtochten maken...

Sylvie Mallard draagt ​​de woorden van migranten uit, woorden van leven, Daarnaast, levens van broers, van moeders, van vaders en zussen, woorden... woorden van kinderen die niet ouder zullen worden sinds hun geheugen hier is aangespoeld...

En die avond, toen de moeder stil was... was de hele hemel stil... en in onze herinneringen bleef dit lied van de wereld.

Mare Nostrum en vain ? Aardbewoner trouwens... en als je niets bent, hier wie ben jij ? Je zult groeien in het gefluister van de wereld, of in de vlucht van een vogel. Je zult groeien in de golf en de ziel, in de herinnering van de wereld en je zult herboren worden in de geschiedenis, waar onze ogen zullen rusten ; waar ons hart zal stoppen, die van jou zal eindelijk kunnen verslaan.